در آخر به آنچه می رسیم که الان هم داریم...

یك تاجر آمریكایی نزدیك یك روستای مكزیكی ایستاده بود. در همان موقع یك قایق كوچك ماهی گیری رد شد كه داخلش چند تا ماهی بود.
از ماهی گیر پرسید: چقدر طول كشید تا این چند تا ماهی رو گرفتی؟
ماهی گیر: مدت خیلی كم.
تاجر: پس چرا بیشتر صبر نكردی تا بیشتر ماهی گیرت بیاد؟
ماهی گیر: چون همین تعداد برای سیر كردن خانواده ام كافی است.
تاجر: اما بقیه وقتت رو چیكار می كنی؟
ماهی گیر: تا دیر وقت می خوابم. یه كم ماهی گیری می كنم. با بچه ها بازی می كنم بعد می رم توی دهكده و با دوستان شروع می كنیم به گیتار زدن. خلاصه مشغولیم به این نوع زندگی. 
تاجر: من تو هاروارد درس خوندم و می تونم كمكت كنم. تو باید بیشتر ماهی گیری كنی.
اون وقت می تونی با پولش قایق بزرگتری بخری و با در آمد اون چند تا قایق دیگر هم بعدا اضافه می كنی. اون وقت یك عالمه قایق برای ماهی گیری داری.
ماهی گیر: خوب بعدش چی؟
تاجر: به جای اینكه ماهی ها رو به واسطه بفروشی اونا رو مستقیما به مشتری ها می دی و برای خودت كار و بار درست می كنی، بعدش كارخونه راه می اندازی و به تولیداتش نظارت می كنی و ... این دهكده كوچك رو هم ترك می كنی و می روی مكزیكو سیتی، بعد از اون هم لوس آنجلس و از اونجا هم نیویورك... اونجاست كه دست به كارهای مهم تری می زنی...
ماهی گیر: این كار چقدر طول می كشه؟
تاجر: پانزده تا بیست سال..
ماهی گیر: اما بعدش چی آقا؟
تاجر: بهترین قسمت همینه، در یك موقعیت مناسب كه گیر اومد می ری و سهام شركت رو به قیمت خیلی بالا می فروشی، این كار میلیون ها دلار برات فایده داره. 
ماهی گیر: میلیون ها دلار، خوب بعدش چی؟
تاجر: اون وقت باز نشسته می شی، می ری یه دهكده ساحلی كوچیك، جایی كه می تونی تا دیر وقت بخوابی، یه كم ماهی گیری كنی، با بچه هات بازی كنی، بری دهكده و تا دیر وقت با دوستات گیتار بزنی و خوش بگذرونی.

اینو نوشتم که بگم ما در آخر، آخر آخر، بجز اعمالمون چیزی نداریم که با خودمون ببریم. همونطور که بی آلایش و بدون هیچ چیز اضافی به دنیا اومدیم، همونجور هم می ریم و این اعمال ما هستن که باهامونن. ممکن است اون ماهیگیر اون همه زحمت بکشه ولی در آخر باز هم به همون جای اولش باز می گرده...پس چه بهتره اگه ما از همین الان همینجوری بمونیم و حتی بهتر هم بشیم تا نخوایم لقمرو دور سر خودمون بچرخونیم و رنج بکشیم.